Czy rzeczy które cieszą tylko w swej połowie
winny pozostać z racji połowy swej pociechy
czy winno wyprawić się je daleko z racji połowicznego niezadowolenia?
Czy uczyć się tylko te szczęśliwe rzeczy pamiętać
czy te niedobrotliwe również na bilans spraw ważyć?
Mijając ludzi egzystencją mojej osoby zdziwionych mijających mnie z gębami otwartymi
widzę ból i cierpienie polskiego narodu.
Widzę dogorywanie i ciemnotę lepszego jutra.
Ich marność i nieznaczność wobec świata,
lecz zarówno pretensje do niego
jakoby on im tą krzywdę wyrządził.
Gdy nadszedł czas rozliczenia z rodzicielem,
które trzymane w głowie mojej
od przynajmniej 365 obrotów globu
spokoju mi nie dawało
z powodu nipokoju duszy mojej rodzicielki,
która w większości bezwinna takiej sytuacji,
pozostawiło we mnie uczucie niefinalizacji.
Jakobym zapomniał o czymś na tyle ważnym
co miało tę sprawę korzeniami swemi
w nieba kierunku postawić.
Mimo wszystko nadzieja krąży w graniastym kole
nadając sprawie ciepłe kolory.
Nadzieja na kolejne 14 obrotów globusa
ruszanego ręką niewiadomą…
Marność daje pseudo-spontaniczne sponiewieranie umysłowe polskiej nieinteligencji.
Raczej stres i obłuda krąży nad głowami naszemi,
przez większość wszakże niedostrzegana.
Więcej różnorakość zakresu pracy przyjemności daje
i choć szczyptę pozornego spełnienia zostawia po sobie. Drogą taką zamierzam podążać.
Drogi takiej zamierzam doglądać.
By mi i mej Róży szczęście doczesne zapewnić.
Moja Róża
nigdy wcześniej przez wiatry południa nie sponiewierana, rozchyliła swoje krasne płatki
by je potem zakryć
i chęcią i nadzieją mą głowę po brzegi wypełnić
w niedoczekaniu.
Czekać warto, ale ile?
Czekać warto, lecz aż tyle?
Zastępstwa szukać nie mam zamiaru,
lecz ile ma głowa ma jeszcze umiaru…?
Dzieci zmęczone u narodzin.
Niemowlaki z przekonaniami i urojeniami.
Wszyscy ubrani tak samo.
Indywidualizm zszedł na zboczoną stronę.
Dewiacja zboczenia-
- czyli normalność?
Brzydota pomieszana z pięknem,
która w kurewstwo się przemienia.
Wszystko co niedostępne- staje się ukazane na tytuł iluzorycznego piękna.
Zmysły już nie są potrzebne.
Czy gdy wiesz, ale nie pamiętasz,
to wiesz czy nie?
Postsowieckie baraki umysłowe.
Podkowy na twarzach i podróż do lepszego jutra.
Bez żadnej nadzieji.
Destrukcja demokracji.
Konsumpcja komunizmu.
Brak pomysłów i recept na swoje 5 minut,
które już chyba minęły.
Domy bez twarzy,
klatki dla ludzi.
Tylko dymy dają znak istnienia tej hołoty niedającej im żadnego wyrazu.
4-kołowiec wydarty ostatkiem sił,
chowany do garażu, który miał jedno 0 więcej do niego parkować.
Flora z luminofora,
wyciągnięta z plastikowej, fabrycznej klatki,
przełożona chwilowo do drugiej-
- spożyta z poczuciem spełnienia i poprawności,
mimo grzechu pierworodnego.
Flagi bez poczucia narodowości.
Tradycja wygrywa z rozumem.
Ale czy głupków nie trzeba kierować?
Proste rozumy- proste wskazówki.
Jak przyzwolenie poligamii dla eliminacji nadmiarowości samotnych kobiet na nowym kontynencie.
Mój świat niby zdrowy i poukładany,
lecz zepsuty i porozwalany.
Pocieszki wygasły.
Doczesne wartości niesłusznie zatraciły swe wartości.
Chcę być Twoją kurką,
niedzielnym obiadkiem,
kuchennym fartuszkiem,
Twoim cackiem z dziurką.
Sytuacja jakby życie zaczynało nabierać kolorów
ale w sepii…
A po co komu sepia, gdy w pełną barwę pójść nie można?
Żywotność rzeczy organicznych,
pozornie martwych.
A jednak drażni większość zmysłów.
Wymuszona akceptacja.
Niewidzialna dostrzegawczość.
Rzut okiem i akceptacja.
Wymuszona jak chore dziecko.
A gdyby tak Chiny…
